Η Παλιά Πόλη: Leviathan Κριτικές – Opencritic, Η Παλιά Πόλη: Ανασκόπηση Leviathan | Περιπέτεια παίκτες
Ανασκόπηση για την Παλιά Πόλη: Leviathan
. Διαβάστε την πλήρη κριτική
Η Παλιά Πόλη προσφέρει μια σπουδαία ιστορία και αυτή που είναι πιο ανταμείβοντας όταν προσεγγίζεται με λογοτεχνική νοοτροπία. Εάν δεν προσβάλλετε ένα παιχνίδι με ένα τέλος που εγείρει περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις, η δημιουργία του PostMod προσφέρει μια εμπειρία με αξιοσημείωτο ποσό περιορισμού – και ένα που ζητά να επανεξεταστεί πολλές φορές.
. . Διαβάστε την πλήρη κριτική
Εισβολή στον υπολογιστή
. Αλλά είναι επίσης κάπως κατάλληλο για την παλιά πόλη: το άλλο επίμονο θέμα του Leviathan για τη συμφιλίωση των ασυμβίβαστων αληθειών.
Η πιθανότητα ότι ο κόσμος είναι απατηλός και ότι αυτό που βλέπουμε είναι ένα ψέμα καθιστά τον κόσμο αδύνατο να αγκαλιάσει, ωστόσο. . . Θεωρίες και εικασίες, όμως? Έχω δεκάδες. Διαβάστε την πλήρη κριτική
Η Παλιά Πόλη είναι πλούσια σε υποβλητικά σύνολα, αλλά είναι πολύ πρόθυμο να εντυπωσιάσει με την έξυπνη της.
Ανασκόπηση για την Παλιά Πόλη: Leviathan
Βυθιστείτε σε θρυλικές αναζητήσεις, κατακτήστε τρομερούς εχθρούς και δοκιμάστε συναρπαστικές ιστορίες ανδρείας και ηρωισμού.
Nathaniel Berens – 3 Δεκεμβρίου 2014
Η Παλιά Πόλη: Leviathan ανήκει στο αναπτυσσόμενο subgenre που βασίζεται στην ιστορία που πρωτοστάτησε από το διαιρετικό Αγαπητέ Εσθήρ Πήγε σπίτι και , Διαδραστικές εμπειρίες που έβαλαν ένα ασφάλιστρο στην ατμόσφαιρα και την αφήγηση πάνω από παζλ ή δράση – ακόμη και στο σημείο να κόβουμε τα άλλα στοιχεία συνολικά. Το αποτέλεσμα προκάλεσε έντονες συζητήσεις καθώς και μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα πειραματικά παιχνίδια στην πρόσφατη ιστορία, μια τιμή στην οποία Η Παλιά Πόλη φαινομενικά φιλοδοξεί. Επίσης, επιτυγχάνει επίσης, αν και προσφέρει μια λιγότερο ξεχωριστή εντύπωση από τα παιχνίδια των οποίων το πρότυπο το ενέπνευσε σαφώς.
Αυτό είναι ένα παιχνίδι όπου περπατάτε και κοιτάζετε και ακούτε σε ελεύθερη πεδίο πρώτου προσώπου. Δεν υπάρχουν παζλ, χαρακτήρες για να συνομιλήσουν με ή να πολεμήσουν, και δεν υπάρχουν πλατφόρμες για να ξεπεράσουν. Κατά τη διάρκεια των δέκα κεφαλαίων, θα εξερευνήσετε διάφορες περιοχές – κυρίως υπονόμους – και παρατηρήστε τα πράγματα. Περιστασιακά, σε σκηνικά σημεία, ο αφηγητής θα μιλήσει εν συντομία. Τα μόνα χειριστήρια εκτός από τα κλειδιά κίνησης WASD χρησιμοποιούνται, άλμα και ζουμ, τα οποία χρειάζονται μόνο σπάνια. Μπορείτε να αλληλεπιδράσετε με τις πόρτες, μερικές από τις οποίες ανοίγουν, και με τα μυστηριώδη πράσινα κουτιά που βρέθηκαν σε κάθε κεφάλαιο που ξεκλειδώνουν σημειώσεις από έναν άλλο χαρακτήρα που συμπληρώνουν λεπτομέρειες του κόσμου. Και αυτό είναι.
Σε επίπεδο επιφάνειας, Η Παλιά Πόλη . . Αυτές οι ομάδες δίνονται μπερδεμένα εναλλάξιμα ονόματα όπως το Guild και η Τάξη, η οποία είναι είτε πολύ σκόπιμη είτε πολύ τεμπέλης. Εκείνοι που υπήρχαν έξω από τις ομάδες ονομάστηκαν μινούρορ και στάλθηκαν για να ζήσουν σε ένα λαβυρίνθο (πάρτε το?. Το Συμβούλιο ελέγχει τα σιτηρέσια της διατροφής με τη μορφή “καθαρού νερού” που αντλούνται από την πηγή, προειδοποιώντας τους άλλους μακριά από το “ακάθαρτο νερό” αμφίβολης προέλευσης. Ο χαρακτήρας σας, συνοδευόμενος από μια αόρατη, ανήκουστη οντότητα που ονομάζει Leviathan, προσπαθεί να φτάσει στην πηγή στην Παλιά Πόλη.
. Νομίζω. Αυτό το παιχνίδι είναι περίεργο.
Εξαιρετικά, είστε ενημερωμένοι μπροστά ότι μπαίνετε στο μυαλό ενός βαθιά μισανθρωπικού σχιζοφρενίου. . Η αφήγηση αντικατοπτρίζει και αυτή τη σύγχυση. . Δηλαδή, μέχρι να συναντήσετε σημειώσεις (μία σε κάθε κεφάλαιο) από έναν πλευρικό χαρακτήρα που εξαντλητικά δίνει όχι μόνο το δικό του backstory, αλλά εξηγεί επίσης σχεδόν ολόκληρη την πλοκή με αβέβαιους όρους. Αυτές οι καταχωρήσεις είναι παράλογα μακρές, με πολλούς να διαρκούν δέκα λεπτά για να διαβάσουν στο σύνολό τους. Είναι επίσης τόσο ενοχλητικοί που άρχισα να τα ξεχειλίζω, μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι είχα χάσει τις κρίσιμες εξηγήσεις των βασικών σημείων σχεδίου που θάφτηκαν μέσα στις χιλιάδες εξωγενές λέξεις.
. Το παιχνίδι ασχολείται τόσο πολύ με την παράξενη του παράξενη που ποτέ δεν βρήκα τον εαυτό μου να φροντίζει ένα whit για οποιονδήποτε συναντήθηκα. .
Αγαπητέ Εσθήρ Η Παλιά Πόλη έπεσε στο τέλος. Ίσως τέτοιες ιστορίες φτάνουν σε ένα σημείο μειωμένων επιστροφών. Αγαπητέ Εσθήρ, Και μέχρι το τέλος το εμπορικό σήμα της επίσημης, πιο περίπλοκο από την αφήγηση που φαινόταν τόσο ενδιαφέρουσα στην αρχή είχε φορεθεί λεπτό. Αγαπητέ Εσθήρ ή Πρωτεύς, .
Υπάρχει επίσης μια σταθερή αίσθηση που λείπει από την ιστορία, ακόμη και αντιπροσωπεύοντας την εκ προθέσεως ασάφεια. Τα επίπεδα είναι λαβυρίνθοι και περιέχουν μια σειρά διαδρομών διακλάδωσης. Τα σημεία ενδιαφέροντος είναι διάσπαρτα καθ ‘όλη τη διάρκεια ενός μη γραμμικού τρόπου, γεγονός που προσθέτει στην αίσθηση ότι εξερευνάτε και όχι να οδηγείτε, εκτός από το ότι σπάνια υπάρχει ένδειξη της διαδρομής οδηγεί προς το τέλος του επιπέδου. Συχνά το μόνο που χρειάζεται για να ενεργοποιήσετε το επόμενο κεφάλαιο είναι να ανοίξετε μια μη περιγραφόμενη πόρτα ή να περπατήσετε κάτω από ένα συγκεκριμένο διάδρομο και – BOOM! – Οθόνη φόρτωσης… Στη συνέχεια το επόμενο κεφάλαιο αρχίζει σε μια εντελώς νέα περιοχή. . Είναι πιθανό ότι χάσαμε σημαντικά κομμάτια περιεχομένου, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίσω χωρίς επανάληψη και δεν υπάρχει αρκετός λόγος για να επαναλάβω τα μέρη που έκανα για να θέλω να το κάνω αυτό.
Αλλά τουλάχιστον είναι όμορφο. Θεέ μου, είναι όμορφο. Η Παλιά Πόλη, Παρά το γεγονός ότι τρέχει στο ταχέως γήρανση του Unreal Development Kit, περιέχει μερικά απολύτως πανέμορφα τοπία. Αιθέρια φωτισμός, πυκνό φύλλωμα, παράξενα γλυκά και γλυπτά που στοιχειώνουν το περιβάλλον. Οι υφές είναι γενικά πολύ περίπλοκες και κάθε περιοχή είναι πλούσια με λεπτομέρειες. Ακόμη και οι υπονόμοι, οι οποίοι συνήθως είναι στενογραφικοί για βαρετό πληρωτικό στα περισσότερα παιχνίδια, διεγείρονται οπτικά εδώ, με αξιοσημείωτες πινελιές όπως το φύλλωμα που αναπτύσσεται κατά μήκος του καλωδίου ενός φράχτη αλυσίδας ή το χαραγμένο γκράφιτι των διαταραγμένων “minotaurs.”Ο τρόπος με τον οποίο τα γραφικά συνδυάζουν αβίαστα τον ρεαλισμό και τον σουρεαλισμό μου θυμίζει Μυστηριώδης. Οι βρώμικες βιομηχανικές τοποθεσίες συνδυάζονται σε φανταστικές πλωτές πόλεις και παραμύθια, και όλα φαίνονται εκπληκτικά. Ο φωτισμός, ειδικότερα, είναι μερικά από τα καλύτερα που έχω δει ποτέ από αυτόν τον κινητήρα, με το φως να φιλτράρει μέσα από την παχιά ομίχλη και τα πλέγματα που ρίχνουν σκιές στον τοίχο. Όλες αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν την εξερεύνηση μια χαρά τις περισσότερες φορές, κάτι που είναι καλό γιατί αυτό είναι σχεδόν το μόνο που θα κάνετε.
Η εργασία ήχου είναι μινιμαλιστική αλλά σταθερή. Η μουσική είναι σπάνια, αλλά όταν φαίνεται ότι είναι κατάλληλα σκοτεινή και διάθεση. Ο μοναχικός ηθοποιός φωνής κάνει ωραία δουλειά, μεταφέροντας το παιχνίδι συναισθηματικά και ακούγεται πειστικά αποσπασμένη από την πραγματικότητα. Δεν υπάρχουν πολλά ηχητικά εφέ λόγω της στατικής φύσης του κόσμου, αλλά ο ατμοσφαιρικός ήχος είναι λεπτός και αποτελεσματικός στην τοποθέτησή σας βαθιά υπόγεια ή σε ένα ονειρικό κόσμο του ουρανού-πόλης.
Η Παλιά Πόλη: Leviathan είναι ένα πιο έντονο παιχνίδι από ό, τι φανταζόμουν, ή τουλάχιστον, αισθάνεται σαν αυτό. Μου πήρε μόνο τρεις ώρες για να περάσω, αλλά αισθάνθηκε σαν περισσότερο. Αυτό μπορεί να οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο το παιχνίδι χωρίζεται σε διάφορα κεφάλαια ή λόγω της άφθονης ανάγνωσης που συχνά σταματά την ορμή προς τα εμπρός. Κατά κάποιο τρόπο εύχομαι να ήταν μικρότερο. τότε θα μπορούσα να διατηρήσω ακόμα την πιο θετική μου πρόωρη εντύπωση. Δεν είναι ότι το παιχνίδι χειροτερεύει καθώς πηγαίνετε. Το επίπεδο ποιότητας παραμένει σταθερό σε όλη τη διάρκεια. Είναι ακριβώς ότι είδα σχεδόν όλα όσα έπρεπε να προσφέρουν πριν από το μισό σημείο, και στη συνέχεια το παιχνίδι συνέχισε να πηγαίνει. Χωρίς πιο συναρπαστικό (ή τουλάχιστον κατανοητό) αφηγηματικό ή μηχανικό γάντζο, ένα παιχνίδι σαν αυτό μεγαλώνει όλο και πιο κουραστικό. Αλλά ενώ η καινοτομία διαρκεί, είναι σίγουρα ένας συναρπαστικός κόσμος να εξερευνήσετε. Και το κορίτσι είναι όμορφο.